Tradicións

Advertisements

image

Noite na Rúa do Hospital, en pleno xuño.

MAGNUM’S FIRST. La primera exposición de Magnum

MAGNUM’S FIRST. La primera exposición de Magnum

La Fundación Canal, en colessing 5laboración con Magnum Photos, presenta un reciente hallazgo del que hasta hace poco no se tenía noticia: la primera exposición colectiva que, en 1955, Magnum organizó como agencia, encontrada en sus embalajes originales en los almacenes del Institut Français de Innsbrück. La exposición, que originariamente se llamó “Gesicht der Zeit” (El rostro del tiempo),  muestra 83 obras de los  maestros del fotoperiodismo Robert Capa, Henri Cartier-Bresson, Werner Bischof, Ernst Haas, Erich Lessing, Jean Marquis, Inge Morath y Marc Riboud.

 Magnum Photos está considerada por muchos como la agencia fotográfica más importante del mundo. Los principios bajo los que se fundó en 1947 fueron revolucionarios y sus fundamentos  marcaron un antes y un después en la historia del fotoperiodismo. Por primera vez se conjugan los conceptos de reportero y de artista, y se pone el acento no sólo en lo que se ve sino también en cómo se ve, cambiando la forma de ver tanto el mundo como la fotografía.

La exposición, durante décadas perdida y olvidada, expresa claramente lo revolucionario de los preceptos de Magnum: el ojo fotográfico, lo especial del instante y la proximidad al objeto. Cada foto, cada reportaje, podría expresar estos requerimientos por sí solo,  pero la variada selección de los reportajes no fue casual y los fotógrafos, a través de la combinación de todos ellos, no hicieron sino reforzar este planteamiento. Planteamiento al que hoy estamos ya acostumbrados  pero que sin duda supuso el hecho diferencial que convirtió a Magnum en un mito.

 Las cajas que contenían esta mítica exposición fueron encontradas en 2006 con la siguiente nota: “Magnum Photos es una agencia de fotos y de prensa gestionada por sus propios fotógrafos. La agencia tiene oficina en París y en Nueva York. Magnum Photos trabaja con las mejores revistas ilustradas de Europa y Estados Unidos, pero no cuenta con revista propia ni supervisa los contratos con los editores en Francia y en el extranjero”.

 Al igual que la exposición refleja la voluntad personal de los fotógrafos de convertir el mundo en un lugar más humano a través de sus fotografías, el deseo de la Fundación Canal es mostrar este punto de inflexión en la fotografía que abrió las puertas a una nueva forma de relación del ser humano con su entorno,  y que creó un medio ideal para transmitir mensajes contemporáneos y humanos a una audiencia internacional.

http://www.fundacioncanal.com/magnumfirst/index.html

Fotografía nocturna. Practicando.

A fotografía nocturna é toda unha experiencia. A moitos nos gustaría dominala, pero non é fácil. De todos os xeitos e a pesar do mal tempo decidinme a facer unha primeira incursión. Espero que a primeira de moitas.

Dous foron os escenarios escollidos, a Torre da San Sadurniño e  As ruinas de Santa Mariña, en Cambados. Da Torre non tiven resultados, debido a ausencia de lúa e á falta de práctica, o que fixo que me decidise polo outro típico escenario Cambadés con algo máis de luz, As ruinas.
Estes foron os resultados.

Ruinas de Santa Mariña

ISO 100
f 3.5
V 15 segundos
3 disparos de flash no interior.

Ruinas de Santa Mariña

ISO 100
f 6.3
V 60 segundos
2 disparos de flash no exterior
3 disparos de flash no interior

Fotógrafos: José Bellver (1896-1968)

Arco de Fefiñáns

José Bellver Álvarez, nado en Ponferrada en 1896 e finado en Pontevedra en 1968 foi un xuíz e fotógrafo afeccionado, recordado polas súas fotografías e gravacións cinematográficas de Galicia na primeira metade do século XX.

Maila nacer fortuitamente en Ponferrada, por mor dunha viaxe dos seus pais, durante os primeiros vinte anos da súa vida residiu en Madrid. Alí cursou o bacharelato e carreira universitaria. O 18 de xuño de 1925, un ano despóis de que o destinaran a Galicia, casou con Antonia García-Alix.

Bellver licenciouse na Facultade de Dereito da Universidade Complutense. Logo de obter o cargo de xuíz, en 1924 foi destinado a Cambados, onde permaneceu ata o 1933, vivindo durante esa época no Pazo de Ulloa. Durante estes anos naceron os seus cinco fillos; Carlos, María del Carmen, Mercedes e Francisco José. É nesta época de residencia en Cambados cando realiza o groso da súa producción.

Despóis desta época foi destinado a Caldas de Reis, onde só estivo ata o 1934, e durante o cal se desprazou ocasionalmente ata Ortigueira. Logo deste lapso asentou en Redondela, onde resideu ata o 1940. Nesta vila nacerou os seus fillos Ramiro, José Ángel e María del Pilar. Durante este periodo desprazouse en 1939 ata Albacete como Auditor de Guerra. Finalmente trasládase ata Pontevedra, onde foi nomeado maxistrado da Audiencia Provincial de Pontevedra, residindo a partir daí na capital da provincia. Durante os anos 60 padeceu arterioesclerose, finando en 1968.

Traxectoria artística

1) Fotografía

Afeccionado á fotografía, caracterizoue por un estilo etnográfico e costumista. A súa obra caracterízase por cinco grupos temáticos; paisaxe, retrato, tipos populares, arquitectura, e o mar, sendo este último tema o máis abundante.

No ano 1926 obtivo o diploma de honra nunha exposición celebrada no Centro de Galicia en Madrid. En 1944 publicou unha colección de postais co nome Estampas Gallegas, editadas polo libreiro pontevedrés Luís Martínez Gendra. Colaborou con varias revistas gráficas, como Sonata Gallega, Industrias Pesqueras ou Vida Gallega. Realizou exposicións en Vigo e Pontevedra, e no 1946 é socio fundador da Agrupación Fotográfica Gallega, da que foi o primeiro presidente. Bellver, tamén pintor afeccionado, en ocasións retocaba os negativos, ou ben pintaba sobre as súas fotografía.

No ano 1984 a Deputación de Pontevedra publicou unha escolma das fotografías realizadas entre 1920 e 1950. Parte da súa obra consérvase no Museo de Pontevedra.

2) Gravacións

Bellver empregaba nas súas gravacións unha cámara Pathé Baby. Na actualidade, consérvanse tres horas de gravación realizadas entre 1929 e 1932, repartidas en vintenove latas. Ditas latas permaneceron no esquencemento durante décadas, ata que os seus herdeiros as descubriron nun baúl na súa vivenda en 2009. Algúns dos lugares recollidos son a Porta do Sol en Vigo, a Praza de Mazarelos en Santiago de Compostela, ou a Armada inglesa atracando no porto de Vilagarcía de Arousa.

Xunto coas escenas de Galicia, Bellver rodou, en compañía duns amigos, unha curtametraxe de ficción sobre unha historia de amor non correspondido.

O realizador Xes Chapela estrenou en decembro de 2011, no Centro Galego de Artes e Imaxe, o documental Milímetros. Nel mistúranse as gravacións de Bellver con outras sobre os mesmos lugares, realizadas na actualidade.

Exposición en Cambados

Esta tarde ás 20:00, no Pazo de Torrado, ubicado na Rúa do Príncipe, Cambados (mapa), inaugúrase a exposición fotográfica Fotografías de José Bellver, 1920-1950, composta por 62 imaxes. Algunhas das imaxes aparecen recollidas no recomendable blog Fotos antigas de Cambados.